নৈৰ পাৰৰ এসন্ধ্যা

(  নৈৰ পাৰত কটোৱা এটি সন্ধিয়াৰ বৰ্ণনাৰে)

এটি সন্ধিয়া বিচাৰিছিলো,

যত আছে এখন নদী,

 তাত মৃদু বতাহ বলি আছে,

আৰু তাৰ পাৰে পাৰে মই

    খোজকাঢ়ি ফুৰিছো,

নাজানো কলৈ....নীলিমলে চাগে |

আৰু এই মধু ক্ষনৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল

সেই মাৰ যাব খোজা বেলিটো,

আৰু প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ প্ৰেমত

ৰূপালী শইচ সানিবলে ওলাই অহা

     জোনবাই |

পিছে মোক লাগে কিছু সময় অকলসৰে কটাবলে,

কোলাহল বোৰৰ পৰা বহু দূৰত |

নদীত ভাহি উঠে জোনৰ প্ৰ্তিচ্ছবি,

পাৰত বহি মই সেইটোলৈ চাই ৰওঁ,

কাৰণ তাত চোন তোমাক দেখা পাওঁ|

মনলে আহে বহুত কথা,সেইসবক জীপাল কৰি তোলো..

হয়,তোমাকেই বিচাৰি আহিছিলো,

আৰু বিচাৰি পালো......

বিচাৰি পালো তোমাক মই সেই নদীখনত,

সেই বতাহ যাকত,

সেই জোনৰ প্ৰ্তিচ্ছবিত...সকলোতে.......

উভতি আহিবৰ মন নাছিল,পিছে নিশা হৈ আহিছে বহুত..

এটি দীঘলীৱা উশাহ লৈ আকৌ উভতি আহিলো,

যান্ত্ৰিকতাৰে ভৰা কংক্ৰীতৰ এই মহানগৰ খনলৈ.......