বিহুত লগৰবোৰৰ সৈতে অকন ৰং ধেমালি

মোৰ প্ৰেম যেন দেবদাৰু

মোৰ প্ৰেম যেন দেবদাৰু,
হোৱাই নাছিল কিন্তু যেতিয়া হ’ল
ইমানেই বাঢ়ি গল যে মই ধৰি ৰাখিবই নোৱাৰিলো,
মোৰ প্ৰেম যেন দেবদাৰু, মোৰ প্ৰেম যেন দেবদাৰু||

বেদনা

আজিও মই প্রতাৰণাৰ বলি হলো,

যেতিয়া জীৱন যুজত পৰাজয় হৈ হৈ

ক্ষত বিক্ষত হৈছিলো,

তেতিয়া তুমি মোৰ জীৱনলে আহিছিলা।

আৰু দিছিলা প্রেৰণা,সাহস যুজ দিবলে,

আৰু হয় মই জয়ী হবলে ধৰিলো,

কিনতু আজি আকৌ হল মোৰ পৰাজয়,

তাকো তোমাৰ বাবে ৷৷

জীৱনৰ পুথিখন নপঢ়োটেই তুমি মোক শেষ পাত তুলে ঠেলি দিলা কিয়

অধিকাৰ কত পালা তুমি 

এটা জীৱনৰ চাকি নুমাই দিবলে????

আতৰি যোৱাই যদি পপীয়া তৰা এটা হৈ আহিছিলাই বা কিয়

ৰং চাবলে???মোৰ মৰমক ঠগিবলে???নে আন কিবা??

এনেকৈয়ে মোক নিঃশেষ কৰি তুমি পাবানো কি,,,,,,,,,,,,

তথাপি তোমাক ধন্যবাদ,

আন দহ জনৰ নিচিনা বেলেগ নিদিলেও

দি গ'লা মাথো বেদনাৰে ভৰা হিয়া এখনি৷৷

ফাগুনৰ বিদায়ৰ দুখ নে বহাগৰ আগমনৰ সুখ

মই যে দোমোজাত পৰিছো,

ফাগুন যাবৰেই হ’ল

এইবাৰ পছোৱা চোন তেনেকে নবলিলেই,

মেঘ ওনদোলাই আহিলে,

কিনতু পলাশ শিমলু বোৰ দেখিলে মনটো যে একেবাৰে ৰঙীন হৈ পৰে।

আৰু ফাগুন এৰি চ’ত পাৰ হৈ আহি আছে বহাগ,

লগতে আনিব আদৰৰ ৰঙালী বিহুটি,

অসমীয়া ডেকা গাভৰুৰ প্রেমেৰে ম’হৰ শিঙৰ পেপাটিৰ

সুৰত নাচি উঠা প্রেমে চৌদিশ ভৰাই তুলিব।

কিনতু ফাগুনৰ উতনুৱা বাত যে নিজকে ঢালি দি পলাশ শিমলু চুই

সানি উৰি যাবৰ মন যায়।

সৰা পাত বোৰক সোৱৰনী কৰি নতুন পাতৰ আগমন,

আবিৰেৰে ৰাঙলী হৈ ৰঙৰ নিচাত মাতাল হোৱা কেনেকৈ পাহৰো।

মই সঁচা কৈয়ে দোমোজাত পৰিছো

কি কৰো দুয়োটায়ে যে হেপাহৰ,

ফাগুনৰ বিদায়ৰ দুখ নে বহাগৰ আগমনৰ সুখ।

এডাল ৰেখা

এডাল ৰেখা,

জীৱনৰ তুচ্ছতাৰ মাজতো

বিচাৰি যাওঁ

ক’লা মেঘৰ মাজেৰে নিগৰি অহা,

ছিৰাল ফাট দিয়া বুকু খনিক আশা দেখুওৱা 

এডাল সৰল হেঙুলীয়া ৰেখা ||

তুমি অবিহনে

তুমি অবিহনে মোৰ হৃদয় ৰক্তস্ৰাৱী,

শুণ্যগৰ্ভ স্বপ্নৰ দুৰ্মদ প্ৰতিবাদ,

নিৰ্জন শুকান বনতো পুৰণি স্মৃতিবোৰৰ কোলাহল,

উকা চিয়াহীৰে ভৰা মোৰ প্ৰেম জীৱনৰ পাণ্ডুলিপি,

প্ৰতাৰিত সপোনৰ মুগ্ধছায়াত স্তব্ধ হৃদয়,

মাথো জানি লোৱা,সহজ নহয় তুমি অবিহনে মোৰ এই জীৱন ||

পৰিচয় বিহিন

লওতে লও প্ৰতিজ্ঞা আমি

যুঁজিম অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে,

কৰিম মিছাৰ সৈতে যুঁজ

সত্যৰ পথেৰে|

কিন্তু এই কথা,কথা হৈয়ে আছে,

মোৰ কলমেও এনেয়ে লিখি আছে|

এয়াই হয়তো সমাপ্তিৰ আগজাননী,

হৈ যাব সম্পূর্ণভাবে মহাত্মাৰ সমাপ্তি||

শুনিছিলো তাহানিতে মানুহে

দিছিল নিজৰ দেহ দেশৰ হকে,

কিন্তু এতিয়াচোন মৰনো নোখোজে,

নিজৰ স্বাৰ্থৰ হকে||

এয়াই হয়তো সমাপ্তিৰ আগজাননী

হৈ গ’ল সম্পূর্ণভাবে মহাত্মাৰ সমাধি,

ৰৈ যাম আমি নেদেখা অজান আন্ধাৰত,

হৈ যাম বিলুপ্ত মানুহৰ মাজে মাজে,

কোনো অচিন বেশত ||

তৰঙ্গম

(মই লিখা জীৱনৰ প্ৰথম কবিতাটি)