stubborn is my heart

Your coquettish ways broke many hearts

And I am one of them.

What has cost me more is,

I am being diffident.

The days are filled with ennui,

And there is never an Elysian life without you.

About you what I feel is ineffable,

Yet I know these are nugatory thoughts.

I tried to extricate myself

From the chimerical dreams.

But you know my heart is obdurate,

I feel the paucity of your love,

Loving you is my passion,

I have a penchant for you,

But your coquettish ways broke many hearts

And I am one of them…..

লিমাৰিক

(১)

মহে কাইমৰেলি দুখুন তোমাক লেগিন মনত পৰে

এটা সময়ত তুমিও মোক সিনকে কাইম্‍ৰ মনত ভাহি উঠে

হঠাত্‍ আহিল প্ৰেম জীৱনত ধুমুহা

ভাঙি থৈ গেলা তুমি মোৰ কলিজা

সেইকাৰণে মহে কামৰেলি দুখুন মনতু কান্দি উঠ্‍বা খুজে |

(২)

হাড়ৰ ঘাম মাটিত পেলাই হাল বাই খাওঁ

মন্ত্ৰীগোটে বোলে এ.চি গাড়িৰে ধূলা উৰাই যাওঁ

কথা আমাৰ বৰ ৰসাল

ভুৱা প্ৰ্তিশ্ৰুতিৰ পকা কঠাল

ৰাতি বোলে টোপনি খতি হৈছে বিধানসভাত শুবলৈ যাওঁ | 

মাজনিশা ভাহি আহে তাৰ গীটাৰৰ ঝংকাৰ

যেতিয়া স্তব্ধ হয় জনজীৱন,

যেতিয়া শান্ত হৈ বলে বতাহ,

যেতিয়া জলামগ্ন হৈ পৰে গোটেইখন জোনৰ ৰূপালীৰে,

শিহৰণ সানে যেতিয়া জিলিৰ মাতে,

তেতিয়াই ভাহি আহে তাৰ গীটাৰৰ ঝংকাৰ

সুৰ যাৰ বিষাদৰ |

সেই সুৰত মিহলি হৈ থাকে

দিনটোৰ অজশ্ৰ কাহিনীবোৰ,

ঘৰ্মাক্ত হৈ সৰি পৰা প্ৰতি টোপাল ঘামবোৰেই যেন

একোটা একোটা কাহিনীৰ স্বৰূপ |

ক’ত জ্বলিছে জুই হিংসাৰ

কত ঘৰ-বাৰী পুৰি হ’ল ছাই

হাহাকাৰ কৰি উঠে নিষ্পাপ শিশুবোৰে

সিহঁতৰ কান্দোনৰ কলৰোল

পেটত গামোছা বান্ধি দিন কটোৱা

মাক-বাপেক হতেঁ ধ্বংস হোৱা

ধানৰ ভৰাল চাই,

মোহাৰি দিয়ে আশা নিজৰ

এখন সংসাৰ সুখৰ সুদূৰ ভৱিষ্যতৰ |

আইৰ চকু নিথৰ গোসাইঘৰৰ নুমাই যোৱা

চাকিগছিৰ ওপৰত |

প্ৰ্তিধ্বনি শুনো চৌপাশে

হিয়া ভগা কান্দোনৰ |

সেই কান্দোনবোৰেই সংমিশ্ৰিত হৈ

ভাহি আহে তাৰ গীটাৰৰ ঝংকাৰ

সুৰ যাৰ বিষাদৰ |

এয়া মাথো আজিৰ ঘটনা নহয়,

দিনৰ শেষত যেতিয়া নিশা সকলো শান্ত হৈ পৰে

তেতিয়াও শুব নিদিয়ে বিষাদৰ সুৰটোৱে,

বিচনাত উঠি বহি ৰওঁ মই,

খিৰিকিখন খুলি উমান লবলৈ চেষ্টা কৰো

সুৰটোৰ সৃষ্টিস্থল |

এয়া কোন চিত্ৰগুপ্ত,

দিনৰ সকলো সময়বোৰ সমীৰৰ সোতঁত মেলি দিয়ে

নিজৰ কৰুণ হাতৰ পৰশত |

এতিয়া ৰদে নানে কঢ়িয়াই নতুন আশাৰ বতৰা

দিনবোৰ হৈ পৰিছে দাৱানল হিংসাৰ অমাৱশ্যা,

অথচ ম্লান পৰে যেতিয়া দিনটোৰ কোলাহ’ল

মাজনিশা ভাহি আহে তাৰ গীটাৰৰ ঝংকাৰ

সুৰ যাৰ বিষাদৰ ||

মন বৰষুনৰ

বৰষুন মানেই সৃষ্টি আন এক কবিতাৰ

শব্দ যাৰ শিৰমনিত আছে

অলেখ কাহিনী প্ৰেমৰ,কিছু সুখ কিছু দুখৰ |

বৰষুন আহিলেই আগুৰি ধৰে ভাবনা বোৰে,

খেপিয়াই ফুৰে অমগ্ন মনে স্মৃতিৰ কুশলী হাত |

ডাৱৰ ফালি ওলাই আহে টোপালবোৰ,

লগত লৈ আনে তাৰ অযুত স্বপ্ন

অথচ খবৰ লওঁতা কোনো নাই |

বৰষুন যাক আহিলেই বাহিৰলৈ ওলাই যাওঁ,

আকাশমুৱা হৈ মুদি দিওঁ চকু দুপাহি

ধৰি ৰাখো শৰীৰত সৃষ্টিৰ বিপুল সম্ভাৰ ||

আন এক পৰাজয়

যেতিয়া জীৱন যুজত

হৈ হৈ পৰাজয়,

ক্ষত বিক্ষত হৈছিলো

তুমি আহিছিলা এটি সাহস হৈ,প্ৰেৰণা দিবলৈ |

উভতি আহি আকৌ পৰাজয় বোৰক জয় কৰি

মেলি দিছিলো পাখি উচ্চ দিগন্তলৈ,

প্ৰথম প্ৰেমৰ উষ্ম বিচাৰি |

কিন্তু হঠাত্‍ মহাৰণখনত কটা গ’ল মোৰ পাখি,

আন এক পৰাজয়,সৰ্বশ্ব হেৰুৱা এক পৰাজয় |

আছিল শ্ৰুতি মধুৰ,সুৰ-তালেৰে ভৰা এখন জীৱনৰ পুথি,

নেমেলাকৈয়ে মোক শেষ পৃষ্ঠা লৈ ঠেলি দিলা |

গান গাই যাম, কবিতা ৰচি যাম,

এতিয়া পিচে আঙুলীৰ ফাকেৰে সৰি পৰিব শেৱালী

মোৰ গান-কবিতাত নাথাকিব প্ৰেমৰ মাধৈ-মালতী ||

It’s been years since I have been to my grandma’s village

A page in front of me and a pen in my hand,

Yet I couldn’t inscribe a word

They might not be enough

To match my emotions that is running high.

It’s been years since I have been to my grandma’s village

That old village of mine, where I feel I belong

The race against time has burdened up my life

Let the time cease and I want to be there.

Each flashes of my grandma’s village

Are crystal clear in my eyes,

I can remember every bit of it

Which nothing in the world could buy.

My heart goes to that village

The cattle’s grazing in the meadows

I could see myself thrilled in the paddy fields

And in the pond trying to catch the fishes around.

I would take a distant run and jump in the hays

I would ride the cattle’s pretending to be the cowboy,

And next the cowboy would chase me

And I am in my grandma’s arms in seconds.

I would feed the pigeons around

And do the unsuccessful milking of cows,

The sun sets and the moon would come up with her silver shine

I put down my head in grandma’s laps, my eyes closed.

It was the time for fairy tales

And my grandma would take me to the fairy land

I enter those strange lands in my thoughts

I would imagine myself being the prince.

Being the prince, I would go searching for that place

Where I would find my beautiful princess

The prince and princess would get together and there was a happy ending,

And the tiredness of the day would finally make me fall asleep.

Sometimes, I do get lost in those cogitates

Whenever I try to give it the form of a poem.

The paper and my pen remain as it was,

I could never write.

Its been years since I have been to my grandma’s village

And I know, there will never be a day when I will be there.

silent love

it's not that vast, the span of a river
to go touch your bare feet's,
and the mountains so high,
to catch the echo of those words
coming out of her gentle lips .
the zephyr being not so gentle
to caress her eyes and say what i feel,
the way i crave and strive for her with plenary emotions,
yet i couldn't let her know how i feel,
everything i had put on is at stake,
then i ask myself,
will she ever know ? will she ever know ??

দেশভক্ত

মোৰ দেশৰ মাটিত

মিহলি হৈ যোৱা  তেজবোৰৰ

পৰা মেলা গজালি বোৰ আপ্ৰান শক্তিৰে ভৰা |

একোটা বিকত চিঞৰৰ আৰৰ কাহিনী

শুনি ৰক্তোদ্যত হোৱা তাৰ দেহটো

মিহলি হৈ গ’ল ঘন কুঁৱলিত |

বছৰ বহু গ’ল,সি ঘুৰি নাহিল,

আৰু যেতিয়া আহিল , তেজেৰে তুমৰুলি তাৰ দেহা,

তথাপি লিখি থৈ গৈছিল বুকুত

আই অসমীৰ নাম |

প্ৰভাত

সপোন কুঁৱৰীৰ বিননিত

আহে নিতৌ বহাগ |

সেউজীয়া ঘাঁহনিৰ ওপৰদি যোৱা

তীব্ৰ বেগী বাগীখন ৰখাই

নামি আহে তাই |

প্ৰভাতী পখীৰ গানৰ কলৰোল,

তাই যেন ৰাতিপুৱাৰ সুৰ্যোদয় ||

তোমাৰ বিদায়ৰ বেলা

( শব্দৰে খেলিবলৈ শিকোৱা হীৰুদা লৈ শ্ৰদ্ধাৰে )

আজি আকাশ মেঘাচ্ছণ্ণ,

 সিও কান্দিব আজি

 তোমাৰ বিদায়ৰ বেলা |

          দেশে দেশে দেশ আছে,

         গোটেই বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ড আজুৰি লৈ

             নক্ষত্ৰ বোৰৰ মাজেৰে প্ৰস্থান কৰিলা

             সাধুকথাৰ দেশলৈ |

সেউজীয়াৰ গীত গাব কোনে,

নক্ষত্ৰ বোৰৰ ধেমালী চাই,

হৃদয় জুৰাবলৈ আজি তুমি ক’ত ?

ৰৌদ্ৰ কামনা নকৰো,

পুৱাৰ ৰৌদ্ৰজ্বলে যে তুমি বিহীন এটি

            ৰাতিপুৱাৰ সম্ভেদ দিয়ে |

বাঁহীৰ সুৰ থমকি ৰ’ল,

মৰহি যাবলৈ নিদিওঁ

তোমাৰ হৃদয়ত ৰুৱা গোলাপ ডাল ||

সঞ্জিৱনী

আকৌ আহিছে বাৰিষাৰ বৰষুণ জাক,

মৌচুমীৰ চুমাৰ পৰশত

প্ৰতি টোপাল বৰ্ষামুদ্ৰাই,

লৈ আনিছে এই ধৰা লৈ

জীৱনৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা ||

a world free from racism

It is the blood from the cut

that bleeds and bleeds,

and is like the dead river flowing,

where at a time it chooses to cease.

It is looking back in the past

with some cruel history in it,

In them, there is no heart but

A stone in cold, where it sits.

Sweats coming out in a heavy foggy night,

And some whispers of death and tears,

It is the bloody term where each

night is a nightmare throughout the years.

Yet it never really stopped,

Though I wished to see people’s views changing,

Bring in back the pigeon of peace again,

Save the world from Racism.

Tax imbroglio-The first pizza hut experience

Tax imbroglio-The first pizza hut experience

That was three years back when I was a newly admitted tdc first year student .I don’t exactly  remember the date but what I remember was it was a holiday and my dear friend hrishikesh proposed that we should hang around somewhere.I was ok with it since the day was boring and finally we had decided to have a visit to dona planet which was Hrishi’s decision . Want to know the reason why he decided to go there? Well he finds a girl operating in a mobile store there extremely beautiful .okay,we went there and before entering, something that caught our eyes was the board that says that we can get a 3 course meal  in pizza hut only for rs 99.we looked at each other’s face and our non-verbal communication came to the same conclusion that we should go for it. And it was Interesting, we both had rs 100 each with us, not a single penny more-not a single penny less. We were thankful to god at that point of time thinking that we have made the cut. Well then we entered the pizza hut store like we have been there for quite a few times before, stealing everyone’s notice and  ordered for that  meal-the rs 99 magic pack(what it is generally called).

                    We were capturing photos of the plates, spoons, the menu , everything. We were behaving like  we are having our lunch in some fairyland. While doing that we were greeted with two big cups of coke.i was about to finish the whole at a stretch and suddenly something that stopped me from doing that was the V.A.T  to be added to our price. within  a minute I started sweating like nothing else. i caught the matter to hrishi’s notice. Hrishi was like-“o bey bhabai nasilu tax’r kotha,ki koru etiya??(yes dude,never gave it a thought that we need to pay for the tax too,what should we do now?? ) hrishi seemed terrified  and I am not going to lie, I was terrified too. We were checking out our pockets if by the grace of god there was something in it, it happens sometime that we find some money in our pockets that was kept earlier but on that day we had the perfect definition of bad luck. we were searching for options and  running away was quite a big joke. and then there come the starters, pizzas still to come. on a normal day I would have finished those starters in two or three crunches but that day we were taking as much time as possible and we were running out of ideas even nothing would have worked though. Before my brain had stopped working , it did a favour.i thought we should call someone to help us.and my friend hrishi was thinking about the same idea.but then again I felt like crying when my network showed not a single bar.it was out of service.hrishi was trying again and again and I gave up hope as we had the same network provider.i  was then imaging how I would look while cleaning the dishes, I had no work to do. and suddenly hrishi screamed that his sister’s phone is ringing. my heart light up at once. he told his sister about the problem we were facing and misfortunes and by his reactions anyone can say he was getting scolded from the other side, but but but…she agreed to come and bring in some money for us and help from this situation.that would also mean we will have to spend another 2 hours  there until she arrive.

        We were done with our starters and now we have our pizzas.it was worth looking our faces.we felt like the time had ceased and we were running out of our pizzas..and finally…his sister came..he went outside  and luckily he did not get a smack on his face,she paid him the money and went away.that was a great relief and even then we had some of the stuffs left to enjoy ourselves, after all that was our first pizza hut visit.we were done,the bill came and yes there was the V.A.T included in it.but too our amusement it was priced rs 94 a meal . we acknowledged the reduced price and the money hrishi got from his sister went to his pocket. well,that was indeed a terrible mess we had experienced and we both laugh thinking of those moments. we have moments like those to enjoy today and laugh at ourselves. From then onwards we are very careful before entering a restaurant and make sure we have enough bucks and penny’s to pay for it. 

খনিকৰ

সি যেতিয়া একেথৰে চাই ৰৈছিল শিলডোখৰলৈ,

তাৰ ভিতৰৰ শিল্পীজনে দেখিছিল এজনী অপেশ্বৰী,

জ্বলি উঠিছিল জুই দেহৰ প্ৰতিটো ৰন্ধে ৰন্ধ্ৰে ,

হাত মেলিছিল তাইলৈ হৃদয় জুৰাই |

আছিল মনত এক তীব্ৰ হাবিয়াহ,

আগুৱাই আহিছিল নিজৰ দক্ষ হাতৰ স্পৰ্শ দিবলৈ,

বটালীৰে অকণ অকণকৈ এৰুৱাই গৈছিল খোলাবোৰ ,

হাত বুলাইছিল তেওঁৰ পবিত্ৰ অপেশ্বৰীজনীলৈ |

সেই মিঠা সপোনৰ স্বীকৃতি লৈ,

পাৰ হৈ যাব পাৰে বহু দিন বহু বছৰ,

কিন্তু হৈ উঠিব এদিন তেওঁৰ স্বপ্নৰ অনুৰাগ

ৰ’দ বৰষুণ নেওচি প্ৰতিঘাট|

তেওঁৰ বাসনা পূৰণ নোহোৱা পৰ্যন্ত,

উত্তৰ দিছিল তেওঁৰ চকুৰ এটি ৰৌদ্ৰ দৃষ্টিয়ে,

বটালীৰ কোমল পৰশত প্ৰাণ পাই উঠা দেৱকন্যা গৰাকীৰ এটি মধুৰ আলিংগনৰ

পাছতহে সি উশাহ লৈছিল দীঘলকৈ,চকু দুটা মুদিছিল গভীৰ প্ৰশান্তিত ||

অমল দাৰ বিয়া হ’বই

 -“অ’ বাবু, ক’ত যোৱা”- চাইকেলত উঠি বজাৰলৈ গৈ থাকোতে হঠাত্‍ পিচফালৰ পৰা মাতটো শুনি ৰলো | ঘুৰি চাই দেখো অমল দা দেখোন |

     এইখিনিতে অমল দাৰ কথা অলপ ক’ব লাগিব | অমল দা দৰা হ’বলৈ ওলাইছে |এসপ্তাহ পাছত তেওঁৰ বিয়া | ৫ বছৰৰ প্ৰেমে এতিয়া বিবাহৰ ৰূপ লব | আমাৰ ঘৰলে যেতিয়া বিয়াত মাতিবলৈ গৈছিল,কিযে ফুৰ্তি তেওঁৰ | প্ৰথমতে তেওঁৰ ঘৰত আপত্তি কৰিছিল যদিও অমল দাৰ তাগিদাত ঘৰত সেওঁ মানিবলৈ বাধ্য হয় | এতিয়া এসপ্তাহ পাছত সিহঁতৰ বিয়া | বিয়াৰ সকলো প্ৰস্তুতি সম্পূৰ্ণ হৈ গৈছে | এতিয়া বিয়াখন হবহে বাকি | মোকো বিয়াৰ কাম কাজত লাগি দিব লাগিব বুলি আগতিয়াকৈ মাতিছে | হঠাত্‍ বজাৰত তেওঁক লগ পাই ভাল লাগিল |

  -“কিহে অমল দা , বিয়াৰ বজাৰ বুলি আহিছে নেকি ? উঠিপৰি লাগিছে যেনপাও ” হাঁহি এটা মাৰি ক’লো |

  -“ধেত্‍ নহয়, ব’লা চাহ খাই কথা পাতো”

 মইও ভালেই পালো –“ অ ঠিক আছে,বলক বলক” |

    মোৰ চাইকেলখন ষ্টেণ্ড কৰি দুয়ো চাহ দোকান এখনত সোমালো ,অমল দাই দুকাপ চাহ আৰু মিঠাইৰ অৰ্ডাৰ দিলে |

  -“ অ কওঁক, বিয়াৰ কাম কিমান আগবাঢ়িছে” |

-“ সেইবোৰ হ’ব ৰ’বা,তোমাক লগ পালো ভালেই হ’ল ”

-“ কিয়, কিবা কথা আছিল নেকি”

-“এহ, নক’বা আৰু ,বিয়া হ’ব লগা ছোৱালীজনী বেলেগৰ লগত পলাই গ’ল |”

“কি ?? ”- মই আচৰিত হৈ সুধিলো-“ কিন্তু আপোনাৰ দেখোন প্ৰেম বিবাহ হোৱা কথা আছিল |আচৰিত,পিছে এতিয়া বিয়াৰ কি হ’ব | ৫ বছৰৰ প্ৰেমৰ পাছত ....নাই নাই নাই..আপুনি ধেমালী কৰিছে হইনে |”

-“ ধেমালী কৰা নাইও বাবু, বেটীয়ে মোক ঠগাই আছিল,আনকি দুয়োখন ঘৰৰ বিয়াৰ সকলো প্ৰস্তুতি হোৱাৰ পাছতহে পলাই যাবলৈ পালে |মোক চিনি পোৱা নাই, এসপ্তাহ পাছত মোৰ বিয়া হ’বই হ’ব , কেবল কইনাহে বেলেগ হ’ব |ময়ো দেখুৱাই দিম মই কি বস্তু বাপ্পেকে |” –অমল দাৰ সুৰত খং মিহলি হৈ আছিল |

   কথাখিনি শুনি মই তেওঁক অলপ থৰ হৈ চালো আৰু লাহেকে সুধিলো, “আপুনিও তলে তলে alternative হিচাবে বেলেগক চাই থৈ দিছিল নেকি |”

-“ সেইকাৰণেই তোমাক দেখি ৰখালো |তুমি এজনী কইনা চোৱা মোৰ বাবে,এসপ্তাহ পাছত বিয়াৰ দিনাই বিয়াখন পাতিম |”

-“মানে এসপ্তাহ পাছত বিয়া হ’বই,কিন্তু মই কইনা ক’ত পাম |”

_ “আৰে সৱকে কৈ ফুৰিছো,এইখিনি কৰি দিয়া মোৰ কাৰণে বাবু,এজনী কৰবাত চাই দিয়া |”

       চাহ, মিঠাই খাই আমি ওলাই আহিলো |

   “ অমল দা, চাম বাৰু কৰবাত পাওঁনে, কিন্তু এতিয়ালে বিয়াখন স্থগিত ৰাখি ভালকৈ কইনা এজনী চাই বিয়াখন পাতিলে ভাল নহ’ব নে |”

   - তেওঁ গুমৰি উঠিল , “কিয় হ’ব , নহ’ব |মুঠতে এক সপ্তাহ পাছত মোৰ বিয়াৰ দিনা, বিয়া হ’বই হ’ব |বাৰু এতিয়া বন্ধু এজনৰ তাত যাওঁ, ভনীয়েক এজনী আছে ,মোলৈ দিয়েনে সুধোগে ,তুমি বিচাৰিবা দেই ,মই গৈ থাকো এতিয়া |”

    -“ ঠিক আছে অমল দা, বিচাৰিম বাৰু, বজাৰ সামৰি মইও যাওঁ ঘৰলৈ |”

   এইবুলি বিদাই মাগিলো | বিয়াৰ সকলো যা-যোগাৰ হোৱাৰ পাছত তেনেকুৱা এটা সমস্যাত পৰা বাবে বেয়াও লাগিছিল |

         সেইদিনাৰ পাছত অমল দাৰ খবৰ পোৱা নাছিলো | আৰু হঠাত্‍ তেনেকৈ আৰু ছোৱালী চাই মেলি বিয়া দিয়া সম্ভাৱনাও কম দেখিছিলো |প্ৰতাৰিত হৈ আৱেগত চাগে তেওঁ সেই একে দিনাই বিয়া পাতিম বুলি ষ্ঠিৰ কৰিছিল |অমল দাই কিন্তু তেতিয়াও বিয়াৰ ৰভা আতৰাব দিয়া নাছিল|

    বিয়ালৈ তিনিদিন মান থাকোতে কলেজৰ পৰা আহি মোৰ টেবুলত বিয়াৰ চিঠি এখন দেখিলো | চিঠিখন নোখোলাকৈয়ে মাক সুধিলো কাৰ বিয়াৰ চিঠি | মায়ে হাঁহিলে আৰু একো নক’লে | চিঠি খন খুলি চাই মোৰো অৱস্থা হাঁহো নে কান্দো তেনেকুৱা হ’ল | অমল দাৰ বিয়াৰ চিঠি | চিঠি খন আগৰ খনৰ নিচিনাই, বিয়াৰ তাৰিখ আদি সকলো পূৰ্বৰ নিচিনাই  আছিল কিন্তু এইবাৰ তাত ’অমল ৱেদ‍চ মালা’ৰ ঠাইত ’অমল ৱেদচ লোনিমা’ আছিল |