মই যে দোমোজাত পৰিছো,
ফাগুন যাবৰেই হ’ল
এইবাৰ পছোৱা চোন তেনেকে নবলিলেই,
মেঘ ওনদোলাই আহিলে,
কিনতু পলাশ শিমলু বোৰ দেখিলে মনটো যে একেবাৰে ৰঙীন হৈ পৰে।
আৰু ফাগুন এৰি চ’ত পাৰ হৈ আহি আছে বহাগ,
লগতে আনিব আদৰৰ ৰঙালী বিহুটি,
অসমীয়া ডেকা গাভৰুৰ প্রেমেৰে ম’হৰ শিঙৰ পেপাটিৰ
সুৰত নাচি উঠা প্রেমে চৌদিশ ভৰাই তুলিব।
কিনতু ফাগুনৰ উতনুৱা বাত যে নিজকে ঢালি দি পলাশ শিমলু চুই
সানি উৰি যাবৰ মন যায়।
সৰা পাত বোৰক সোৱৰনী কৰি নতুন পাতৰ আগমন,
আবিৰেৰে ৰাঙলী হৈ ৰঙৰ নিচাত মাতাল হোৱা কেনেকৈ পাহৰো।
মই সঁচা কৈয়ে দোমোজাত পৰিছো
কি কৰো দুয়োটায়ে যে হেপাহৰ,
ফাগুনৰ বিদায়ৰ দুখ নে বহাগৰ আগমনৰ সুখ।
No comments:
Post a Comment